Mail: dieterbruls@gmail.com






Vorige week
Huidige week
Bij geen updates Tekeningen








Week 8















Zondag 25 februari 2024

























Ik schreef geen stukjes vandaag.
Ik krabbelde alleen wat met potlood en daar kan ik volgende week wel mee voort.







Mischien had ik deze al, Bach op piano. Met  mooie filmbeelden. - Reclame. -  Berichten in zwartwit uit een land dat zichzelf weggooit. - Kansan City en meisjesgegil: The Beatles, toen ze nog de Beetwortelen werden genoemd.











Zaterdag 24 februari 2024

















Slaapliedjes in sprookjesland
We zijn voor het milieu, mits we kunnen salderen. Iedereen is met zijn eigen voortuin bezig en met de buitenwereld slechts als die onze zon wegneemt.
Suikerzakjes en sigarenbandjes verzamelen we niet meer. Niet omdat suiker en roken slecht zijn, maar omdat we het nut van sparen niet meer zien. Geld verzamelen we wel, maar niet om het te sparen.

We plaveien er onze voortuinen mee. Bling bling op de vuilnisbelt die altijd de schuld van de anderen is.

Korte termijnsdenken is de centrale gedachte van het populisme. We kiezen voor nog een extra plak kaas als beleg zonder te kijken of er straks nog brood is om het op te leggen. Of dat er elders mensen verhongeren.
Populisme kijkt nooit verder dan het hier en nu,. Bij bedtijdverhaaltjes is er nooit de angst voor de nacht.




Ome Hasil gaat u even wat opvoeding over one night stands geven. Tja want wat kreeg hij? - Laatst gaf ik de versie van Madness, ik dacht dat het een origineel was, maar het bleek toch een cover. Van The Cats. Ja niet die Cats, deze. En die originele versies zijn toch beter, toch Rudy?


















Vrijdag 23 februari 2024

















Ik was een kind (en wist wel beter)
Toen ik klein was kon ik uren kijken naar de kaart van Europa, in de Bosatlas. Ernaast stonden drie kaartjes met vroegere grenzen.
Dat boeide me enorm.

Ik kan me voorstellen dat Poetin iets dergelijks deed tijdens zijn corona-lockdown.
Met een verschil:  hij zag grenzen als onfeilbare waarheden. Zo had ik ze niet bekeken: ik had vooral geleerd dat grenzen niet vast stonden.
Misschien zag Poetin dat niet vaststaan ook wel, echter alleen daar waar het nodig was om oude grenzen die hem zinden terug te brengen.
Ik keek naar de nieuwe kaart als de werkelijkheid, hij naar een oude.
En nog een verschil: ik was een kind en Poetin zou volwassen moeten zijn.




Goed iets van niveau: The Strolling Ones of zoiets.:Her heart is on the right place, but the rest is not. - Deze is wel echt: Son House. - En nog een meezingertje (maar verlies uw tandprothese niet!).











Donderdag 22 februari 2024

























February Rain







In de regen stond hij, een re´ncarnatie van een uitgeleefde Chet Baker, hoe kan je als god zo sadistisch zijn om iemand in zo'n gesteldheid terug te laten keren? Alleen hij speelde geen trompet, maar saxofoon. Zijn koffer lag voor hem in een plas en ving naast regen gelukkig ook nog wel muntjes, niet als water, maar toch.











Dit bedacht ik me gisteren ook al: in die lege NedCar-fabriek in Born kun je tanks of drones gaan bouwen. Het personeel heb je en die zijn het gewend om steeds andere auto's in elkaar te zetten.
En het ligt vlak bij een autoweg, een spoorlijn en aan het Julianakanaal.







Takkie is een hagedis







Op de Utrechtsestraat zag ik een krantenwinkel die De Andere Krant verkoopt, het vod dat vroeger gratis huis-aan-huis werd verspreid en meestal direct in de kattenbak opgeborgen werd. De door Poetin gefinancierde Wappie Waarheid. Deze keer opent de krant met het nieuws dat de HEMA een complot is om de mensen een overheidsnaratief door te geven. Takkie als het Paard van Troje...











Soms maken pagina-opmakers kleine grapjes, die je vaak pas ziet als je de krant openslaat. De hoofd- en eindredactuer kijken er meestal overheen. Zoals deze keuvelende wielrenners. De linker kijkt lachend omlaag, naar de mevrouw die daar in een advertentie fietst. 'Ongeveer drie meter,' luidt de tekst in de advertentie erboven. Zo'n pagina's krijgen opeens een heel ander verhaal.







Een goed idee van vroeger dat de PTT (of hoe dat bedrijf nu ook moge heten) best wel weer zou kunnen invoeren. In Amsterdam zaten de brievenbussen vroeger op de achterkant van de trams en zo kwam de post vanzelf bij het sorteerpunt bij het Centraal Station uit.
Alleen rijdt er in grote delen van het land natuurlijk geen geregeld openbaar vervoer meer. Maar daar weten ze de postbezorging vast wel op aan te passen. Dat kunnen we, afromen, heeft zoveel jaar Rutte ons wel getoond.















Woensdag 21 februari 2024

























Het Zwanenmeer
Ze worden niet altijd begrepen, de BliBra's.
Dat ze soms niet BliBra heten, maar BiBlia, BilBar of [B]LiBra en in dit geval BarBie, valt vaak al niet op.
Bij deze dachten mensen misschien dat het over de Barbie-film ging die in Rusland verboden was, vanwege het daar verplichte LGBT-neurotisme.

Maar dat was slechts de vorm, het ging meer over Het Zwanenmeer, dat dat ooit weer zou klinken in Rusland.
En dan moet je weten dat dit ballet van Tsjaikovski altijd op de Russische televisie werd vertoond als er een leider was gestorven. Geen nieuws, geen mededelingen, alleen dat ballet. Maar de Rus en de door de Russen onderdrukte volkeren wisten dan genoeg.
Ooit zal Het Zwanenmeer weer klinken in Rusland. Maar het zal een vrolijke zijn.











Dinsdag 20 februari 2024

























Van een lynchpartij op de Dam
Ik liep over de Dam, er was een pro-Palestina demonstratie aan de gang.
Plots realiseerde ik me dat ik op een kamerbrede Palestijnse vlag stond, die ik niet had gezien. Ik verwacht dan ook niet dat je bij een demonstratie je eigen vlag op de grond legt.
Voor ik me op mijn schreden kon bezinnen, werd ik vastgegrepen door een op lynchen uitzijnde massa, die me wegtrok en naar een andere kant van het plein duwde.
Hier kwam iemand van de organisatie tussenbeide. Ik liep na uit de kluwe laffe agressievelingen bevrijd te zijn, gevolgd door een jouwende kliek in de richting waar ik oorspronkelijk heen had gewild.

Ik begreep ondertussen dat zij meenden dat ik hun vlag onteerd had. Dat was echter niet mogelijk: dat hadden ze zelf al gedaan door hem op de grond te leggen. Je kunt een vlag niet tweemaal onteren. Met hun daad was het een lap stof geworden, een deurmat eender.

Ik bleef staan, had me omgedraaid om hun in de ogen te kunnen kijken en werd vervolgens half ingesloten door de blinde lynch-mob opgehitst door een organisatie mevrouw, type school bully, met een megafoon. Die oh zo dapper haar leuzen in mijn gezicht toeterde. Een oude man die zich heel wat voelde omdat hij ook een geel hesje aan mocht, iemand die in zijn eigen land braaf met de massa meehinnekt, meende nog wat beledigingen naar mijn hoofd te kunnen slingeren.

Wederom werd ik ontzet door het hoofd van de organisatie. Maar deze keer voegde hij er agressief aan toe dat ik gewoon door moest lopen.
Was ik tot nu toe rustig gebleven, over al dat achterlijk gedrag, dit raakte me. De Dam staat voor mij voor vrijheid, de hunne zowel als de mijne.
Ik probeerde het gesprek nog aan te gaan, maar zag dat het zinloos was. Wetende dat ik in mijn gelijk stond ben ik doorgelopen.
Gelijk kun je hebben, je krijgt het niet altijd.



Voordat mensen nog gaan denken dat ik een heel slecht mens ben (wat ik natuurlijk ben) die Palestijnse vlaggen vertrapt en onschuldige kinderen in Gaza vermoordt, een politiek correct lied. Van PJ Harvey met Ramy Essam.











Maandag 19 februari 2024

























Het verlangen naar Newtons goede oude tijd
Het volk, de massa verlangt naar stilstand: dat alles blijft zoals het was. Het is net als in de natuurkunde, daar verlangt massa ook naar stilstand.
Dingen vallen niet omdat de aarde ze aantrekt zoals de meeste mensen onder leidng van Isac Newton denken, dingen vallen uit verlangen naar stilstand, naar een stilstaande tijd. De klok op de vloer van uw huis tikt wat langzamer dan die op de tafel. En daarom valt dat koffiekopje.
Als u boven op een berg staat, staat u ten opzichte van het dal in de toekomst, dat wat beneden gebeurt is in het verleden. Niet dat je er op enige manier je voordeel mee zou kunnen doen, alles wordt ruimschoots gecompenseerd door de snelheid van het licht. De verschillen zijn namelijk uiterst klein en slechts met atoomklokken te meten.
Maar massa is er gevoelig voor.
Daarin onderscheidt die massa zich van de massa van het volk: die ontberen die gevoeligheid voor kleinigheden.



Deze kreeg ik vanavond opgestuurd, nu stond dit ook al een tijdje op mijn lijstje van  Dylan covers zonder die nasale stem: Senor. - Goed nieuws voor Duitsland: Mai Thi Nguyen-Kim gaat de politiek in omdat iemand het moet doen. En omdat er meer wetenschap in de poltiek moet omdat wetenschap met het hoofd denkt en niet met de onderbuik.











Copyright Dieter Bruls 2000 - 2024