| Vorige week |
Huidige week |
| Bij geen updates | Tekeningen |
Ik zou dus na een nacht naar huis gaan. Echter men kreeg me in de ochtend niet wakker. Men heeft met vijf mensen aan me lopen schudden, zonder enig resultaat. Na uitgebreid toedienen van laxeermiddel om de ammoniak weg te krijgen lukte het uiteindelijk.
Ik vond het nogal een vreemde situatie, al die mensen rond mijn bed. Ik moest er stilletjes om lachen maar begreep ook wel dat dit geen pas had, ik verstopte mijn mond onder de deken.
De arts vond me uiterst traag praten, communiceren ging eigenlijk helemaal niet. Ik kwam niet op woorden. Zinnen vormen lukte helemaal niet. Het leek alsof ik in een diepzeeaqarium zat en een vis was die zijn mond open en dicht bewoog.
Het was duidelijk dat ik nog iet naar huis kon.
(Wordt vervolgd)
De avond van dinsdag 21 kostte het me de grootste moeite om de site te maken, dingen die ik al 25 jaar dagelijks doe lukten niet meer. Regelmatig viel mijn hoofd voorover en was ik weg.
Ik kampte al een week met uit bed komen, ik lag steeds in een comatueuze slaap. De vrijdag ervoor lukte het me slechts met de grootste moeite om uit bed te komen.
Die zaterdag deed ik de fotowandeling door Rotterdam, maar opeens had ik weer een kruk nodig om te lopen. Eén camera kreeg ik niet onder controle. Mijn vrienden viel het op dat ik uiterst langzaam sprak, moeilijk uit mijn woorden kwam. En wel erg slecht liep.
De dag zelf
Ik kwam mijn bed niet uit. Vriendin E. vond het al vreemd dat ik niet op mijn telefoon reageerde - ik reageer altijd. Ze wist dat ik problemen had om uit bed te komen, ik sliep door twee wekkers heen. Ze ging poolshoogte nemen en zag dat mijn sleutels van binnen in het slot zaten. De telefoon hoorde ze overgaan, op haar roepen kwam niets terug. Met de angst dat ik overleden zou zijn trad ze adequaat op en liet een sleutelmaker komen. Ondanks dat mijn deur met een hoop lawaai ontzet werd, reageerde ik niet. Uiteindelijk kon de sleutelmaker horen dat ik iets van geluid voortbracht.
Ambulance
Binnen besloot ze ondanks mijn zwakke tegenstribbelen, dat er meteen een ambulance moest komen. De ambulancemedewerkers doorzochten mijn woning op het gebruik van drank. Ik heb dat wel in huis, voor bezoek, ikzelf drink al vijftien jaar geen druppel meer. Ik kon gelukkig met hulp de trap af zodat er geen brandweer bij moest.
Het is vreemd om de bovenkant van de stad liggend langs je heen te zien schuiven. Ondertussen vroeg men mij naar welke dag het was (fout), welk jaar (twee maal fout) en mijn geboortedatum (gedeeltelijk goed). Ondertussen was ik er me er wel van bewust dat er niets van klopte. Maar communiceren ging moeizaam.
Ziekenhuis en diagnose
In het ziekenhuis werd al snel bevestigd wat de ambulancemedewerkers al dachten: ammoniak vergiftiging. Elk mens maakt ammoniak aan en dat wordt via het bloed naar delever gebracht, daar afgebroken en via de ontlasting verwijderd. Bij mij werkt dat systeem verminderd en bleef de ammoniak dus in mijn bloed en het stapelde zich op. Dit gaat ten koste van je hersenen en de rest van je functioneren. Waarom dat nu was gebeurd en bijvoorbeeld niet veel eerderviel moeilijk te verklaren.
Men besloot dat ik een nacht in het ziekenhuis moest blijven.
Had vriendin E. minder resoluut opgetreden was het mijn dood geworden, ik zou langzaam in de dood weggegleden zijn. Ik dank mijn leven aan haar.
(Wordt vervolgd)
