| Vorige week |
Huidige week |
| Bij geen updates | Tekeningen |
Waarom het heel moeilijk is om op tijd te komen voor een Franse trein. - We hebben niet te weinig ruimte in Nederland, we willen te veel ruimte. - Hoe waarderen mannen vrouwen en andersom? - Een cursus lachen in Noord Korea. - Plagiaat heet soms persiflage.
Nee, Amsterdam is niet vol. Er zijn alleen teveel Amsterdammers die erover zeuren dat het dat is.
Nee, Amsterdam is Venetië niet. Er zijn hooguit teveel over drukte zeurende Amsterdammers.
De droom en het meisjeMijn eerste vriendinnetje in Amsterdam had Keith Jarrett, The Köln Concert.
Dat was een van de mooie dingen aan die tijd, je wist wie welke plaat had en kwam je er over de vloer, vroeg je om die te mogen horen, want er was altijd muziek in die tijd. Niet dat dat nu het Köln Concert voor mij was, maar ik heb er toch herinneringen aan.
Het is een uit vier stukken bestaande piano-improvisatie, die om de een of andere reden onder de jazz gerekend wordt. Ik hoor er echter net zoveel van Beethoven en Roadrunner van the Modern Lovers in. Maar iets moet een naam hebben.
Het verhaal achter de opname was ons toen nog niet bekend, het is later verfilmd. Het gaat over een zestien jarig Duits meisje dat zichzelf tot concertorganisator bombardeert, een grote zaal in Keulen weet te strikken en een muzikant waarvan zij vindt dat hij gehoord moet worden. De kaartjes moet ze ook nog zien te verkopen. In een tijd zonder internet en zonder hypes.
Het lukt haar allemaal wonderbaarlijk wel, alleen voor de gevraagde piano moet ze stad en land afbellen, en uiteindelijk heeft ze niet anders dan een oud oefenbarrel, dat bijna niet meer te stemmen valt.
Ze weet hem toch zover te krijgen dat hij erop speelt. En de opnames van die avond worden een wereldwijde bestseller.
Een mooi verhaal achter de opname. Maar achter een plaat die jij had (en de anderen niet) zat ook altijd een verhaal. Tegenwoordig zijn die verhalen er niet meer omdat iedereen - dankzij het dodelijke Spotify - alles heeft en we daarmee allemaal niets hebben.
Daarom klinkt er nergens nog muziek.
Bij de hoes: Rob Crane die de vormgeving van de hele serie demo's van PJ Harvey en haar Peel Sessions voor zijn rekening nam, haalde het idee daarvan wellicht bij deze plaat.
Niet
alle dode rocksterren krijgen een vermelding: Ozzy Osbourne zeker niet,
ik hou niet van metal en hardrock vind ik helemaal tractormuziek. De
enige metalband die ik mag is Motörhead en dat alleen om Lemmy en zijn baswerk op deze. - Ook George Kooymans zal het zonder moeten doen, alhoewel hij meer kans (voordat de Earring met het laten vallen van de s hardrock werd) maakte dan Ozzy. - Overigens, Smetana is ook dood en hij deed meer dan alleen de Moldau stromen. - En zij, zij zijn niet dood maar doodgewenst omdat ze een omstreden maar terechte opmerking maakten over Gaza.
Als
god overal is en alom aanwezig, zouden tuinbonen dan ook een godsbesef
hebben? En waarom zouden ze dat eigenlijk niet hebben?Zouden ze niet dagelijks dankzeggen voor hun bestaan, dat ze tuinboon mogen zijn en geschapen naar zijn toonbeeld? Zou de God der Tuinbonen een goddelijk grote tuinboon zijn of ook die gebaarde man die zich, gezeten op een wolk, laaft aan tuinbonen? Zou zijn zoon gekruisigd zijn of in een pot gestopt? Zouden zijn volgelingen kleine potjes in hun peulen hebben en aanbidden?
Er is meer over de tuinboon dat we niet weten, dan over god.