| Vorige week |
Huidige week |
| Bij geen updates | Tekeningen |
Bij een van die optredens in Amsterdam wilde ze de Amsterdammer met haar ensemble vergasten op een gratis optreden. Ze koos hiervoor de publieke piano in het Centraal Station uit. Tijdens het optreden gooide een Zuidas-mannetje wat kleingeld in haar vioolkoffer die er voor dat doel dus niet stond.
Twee uit domheid overijverige stadswachten besloten hierop in te grijpen: er mocht hier niet voor geld gespeeld worden. De muzikanten begrepen niet wat er plots gaande was en ik moest tussenbeide komen om de stadswachten die de muzikanten belaagden tot bezinning te brengen. Waarop de politie erbij gehaald werd om mij te arresteren.
Als kind was ik het gotisch schrift nog niet zo machtig.
Ik heb dan ook zekere tijd gedacht dat De Telegraaf de Gelegraaf heette.
Wie die gele graaf was, vroeg ik me maar niet af, het ging zo vaak over adellijken die je niet kende. Maar ik stelde me een graaf voor met een grote gele veer op zijn hoed, die gezwind per paard overal het nieuws bracht. Een koerier eigenlijk, een heraut.
Er waren meer begrippen die ik niet direct plaatsen kon. Dat gekroonde hoofden steevast met majesteit werden aangesproken bijvoorbeeld. Ik dacht dat dat smakelijk eten betekende. Maar waarom?
Fotografie: Olga Karlovac. Ze kent de truc van het fotograferen met slecht weer. - 20 juli 1969 was het zover, mijn opa belde in de nacht: we stonden op de maan. En het was live op televisie, die als warme broodjes de winkels uitgingen. - Muziek: Iets zomers? Of nog meer? Een wandeling in het park? Suzy?
Ik zat op een bankje en naast mij nam een vrouw in een blauwig gestreepte jurk plaats, die ze nog uit het faillissement van Toni Boltini moest hebben betrokken.
Ze ging luid en duidelijk een vriendin bellen, dat het fijne winkeltje op had gehouden te bestaan en of de vriendin even een litertje olie bij de buren wilde gaan lenen. Een litertje, kom er maar eens om.
‘Want anders,’ voegde ze eraan toe, ‘wordt het de olie van Albert Heijn en dat is zo prozaïsch.’
‘Prozaïsch,’ dacht ik. En of ze het met enige triomf uitsprak.
Na het gesprek met de vriendin liep ze door.
In de Albert Heijn - of all places - zag ik het waaierende tentzeil terug. Ze had koekjes gekocht. Heel prozaïsch. Van het huismerk.
17 juni 1967, Monterey, Otis. - Ex-Crass over kaalgeschoren vrouwen. - Hierna werd hij ontslagen, de man met de tijdelijke snor en het aangeboetseerde oor. - Vivian Maier was stiekem fotografe: pas na haar dood werd haar werk bekend.
Theodor Gottlieb von Hippel (de Oudere)
schreef over het huwelijk, maar bleef zelf altijd ongehuwd. Hij had het
wel geprobeerd maar hij werd afgewezen omdat de beoogde van adel was en
hij niet. Toen hij vanwege zijn goede contacten met de Pruisische
koning Friedrich der Grosse weer in de aloude Pruisische familie-adel herberoepen werd, zal de bruid al vergeven zijn geweest.Persoonlijke ervaring met het huwelijk had hij dus niet, maar het is dan ook geen zelfhulpboek. Wel geldt het als een belangrijk werk aangaande de Europese vrouwen- emancipatie. In het in 1774 verschenen boek hield hij een pleidooi voor een huwelijk gebaseerd op wederzijdse liefde, respect en vriendschap.
Philipp Reclam jun , bekend
van de kleine gele boekjes, gaf het in dat zelfde kleine formaat (maar
nog niet geel) ongedateerd uit, als dubbelbandje nummer 1959 en 1960
voor 2x40 Pfennig. De inleiding stamde uit 1884. De rechten op een
tekst vervallen in Duitsland 30 jaar na het overleiden van een auteur,
het gegeven waarop Reclam groot werd. Er is een complete uitgavelijst
als boek verschenen, maar die kan dus pas dertig jaar na de dood van de
schrijver op internet.De met Kant bevriende Von Hippel stierf in 1796 in Köningsberg - waar hij hoge functies bekleedde - waar zijn graf wel het slachtoffer zal zijn geworden van een van de twee wereldoorlogen of anders de Russische bezetting. Ik geloof niet dat die wederzijdse liefde, respect en vriendschap hoog in het vaandel hebben staan.
Ik vraag me af of ik tegen inlevering van het boekwerkje gratis entree had gehad tot het Reclam Museum in Leipzig. Beter dat het boekje daar belandt dan hier ooit in zo'n weggeefboekenkast.
Ik maakte een fout gisteren: The Courettes
zijn niet Frans, maar Deens/Braziliaans. Soms wordt er door fouten meer
verklaart dan door feiten. - Laatst hoorde ik strijkkwartetten van
Shostakovic op blaasinstrumenten, het kreeg iets heel sacraals. Satie op een bandoleon klinkt ook heel anders, iets minder ver verwaaide zondagochtendsgang.
Een
tas die voor 7 miljoen verkocht werd, je kan er een paar Grachtenpanden
van kopen. Het is natuurlijk wel een tas met een verhaal die genoemd
werd naar de vrouw Jane Birkin die het begrip Parisienne in de geschiedenisboeken zette, nota bene een Britse.
Een verhaal van haar iconische rieten mandje dat door haar derde man kapot werd gereden
en het toeval naast de baas van Hermes te zitten toen alles uit haar vervangende Hermes-tas viel. En interessanter dan die verzuurde Brigitte Bardot. - We blijven nog even in Frankrijk, waar de tijd ook verder is gegaan en ze ook verder zijn dan Johnny Halliday.