| Vorige week |
Actuele week |
| Bij geen updates | Tekeningen |
Over Trump wordt gezegd dat hij ziek is, over Poetin ook. En je hoeft geen dokter te zijn om dat te zien. Geestelijk zijn ze zondermeer ziek. Maar er is lef van binnenuit nodig om ze aan de kant te schuiven.
Willen we zelf sterker in de wereld zijn, zouden we een fusie met Duitsland moeten overwegen. Economisch zouden we dan de derde macht - achter de VS en China - zijn. En er zouden groeimogelijkheden zijn: stel je maar voor als we de capaciteit van de Nederlandse landbouw zouden implementeren in het practisch onontgonnen gebied in het oosten van Duitsland.
De kruisbestuiving zou enorm zijn en de Duitsers zouden best kunnen leven met ons koningshuis van Duitsen bloed. We houden het wel nog even tweetalig want 15 miljoen Louis van Galen daar zit niemand op te wachten.
En Currywurst overal!
Dictators moeten vallen overal: de mens wil genieten van de
echte zon. - Om de donder
dat gevraag om liefdesbetuigingen. - Je kan zeggen dat the Saints vergeten en miskent
zijn, dit waren hun grote concurenten
in Australië: werden als bijvangst meegenomen maar verdwenen in de maalstroom.
De weg naar huis was een spectakel voor iemand die te lang ziekenhuisplafonds zag. En de eerste trap sinds lang, de weg omhoog is moeizaam.
[Foto's vanuit een rijdende auto met de CampSnapPro].
De laatste loodjesVandaag is het een dag van laatste loodjes: een bloeddrukmeter met app, dat soort dingen. Overdrachten naar de normaliteit.
Ik doe even wat linkjes, the Saints in het begin en hoe het werd. En dat ook voor Ivy Green, begin en ontwikkeling. Serendipity?
De artsenronde is weer meer dan tevreden, alleen ik heb wat bloed tekort. Dat krijg ik dan via een infuus binnen. Ik heb daar zo'n horrormoviebeeld bij, dat je lijkwit op een bed ligt onder een groot apparaat dat bloed in je pompt en dat je uren moet wachten alvorens tot leven te komen.
De realiteit is overzichtelijker. En ik ben klaar voor de gang naar huis morgen. Dat is mooi, maar wennen zal zijn dat je voor alles weer zelf verantwoordelijk bent. Wil je een ei moet je zorgen dat je een ei krijgt.
Ik ben al onderwerpen aan het sprokkelen, duidelijk is dat ik voorlopig niet naar het buitenland mag. Maar vandaag liep ik in gedachten door het straatje van de onderkant van de dubbele brug in Porto omhoog, alleen omdat de verpleegster van de dag uit Porto kwam. Liggend op een bed kan je makkelijk ergens anders zijn.
Op weg naar huisVanochtend kwam de artsenronde me vertellen dat mijn dagen hier in dit bevoorrechte stukje Aards Paradijs geteld zijn. Het heeft er alle aanschijn van dat ik vrijdag medisch verantwoord naar huis mag. Dat is korter dan de termijn die daar normaal voor staat, maar het goede is dat men niet naar de statistieken kijkt maar naar de mens. En het is prettig om te weten dat ik patiënt af geraak en weer mens wordt. Hetgeen na dat duistere half jaar voelt als uit de boom vallen en rechtop kunnen lopen.
Krakau bezoeken. de Baltische Staten, mijn geliefde Praag, het bevrijdde Boedapest, dat alles behoort nog niet tot de mogelijkheden - dus ook Kiev en Lviv, nog even niet of het betoverende Kosice - maar Nederland schijnt meer te behelzen dan die nationale geografie.
En de geest is ruim.
Ik kijk vooruit naar de toekomst. En naar Dieter 2.0.
kan
Erdogan
En dan
Poetin, Poetout
Poetin, Poetout
Hongarije is wakker wordenIn een land waar weer toekomst is
Waar je schooldiploma opeens weer om je punten gaat
Niet die van overeenstemming
Waar een wekker opeens weer
Voor straks gaat
Voor jou, voor later
en de toekomst van het land
Uit
het niets stond er opeens een langere reportage over Chris Bailey -
zanger/frontman van de Australische vergeten punkband The Saints
- in de Volkskrant van zaterdag.Ik weet nog dat ik - bekend met the Saints, maar nooit zo goed wist waar die te plaatsen - wijlen Allard Jolles, onze muziekduider - wees op het werk van the Saints. Het eerste werk was bekend, alles daarna niet begrepen. Hij schrok ervan: indertijd niet als waardevol gezien, bleek later wat het waard was.
De verzamel cd All Times Through Paradise is een van die standaards die je moet hebben staan: al hun werk van 1977 en 1978.
In Nederland was er maar een band die de werdegang leek te hebben begrepen en die een zelfde ontwikkeling door maakten: de uit Hazerswoude afkomstige band Ivy Green. De eerste Nederlandse punkband die een platencontract kreeg en het tot enige glorie bracht. Ook in hun nadagen lieten ze de soul toe tot hun muziek, blazers gelijk de Saints.
Daarna verdween de band weer in de stilte van Hazerswoude-dorp. Al lange tijd wilde ik daar gaan kijken om te zien en te horen wat het dorp nog wist. Ik mag de komende tijd toch het land niet uit, dus misschien is het nu de tijd.
Een van mijn favoriete fotoblogs The Justine Files besprak hoe ze haar fotoreizen maakte: ze plaatste min of meer een kapstokje bij een event en hing daar dan wat dingen omheen. Zo maak ik ook al altijd reportages, ik bepaal een vaag doel als reden en zie vervolgens wel wat er om heen groeit.
Ik zal het werk van de Zoetermeerse popjournalist Swie Tio nog eens nalopen en kijken of er een vervolg in zit.
