| Vorige week |
|
| Bij geen updates | Tekeningen |
Er zijn boodschappen die we ooit niet meer zullen begrijpen. Sjostakovich legde vele muzikale verwijzingen van zijn angst en haat voor Stalin in zijn muziek, Hrabal deed stille verwijzingen waar de censuur overheen las.
Joodse mensen deden dit in hun briefjes vanuit de kampen. Als ze bijvoorbeeld schreven dat ze er tante Lina waren tegengekomen, dan wist zowel de verzender en ontvanger dat tante Lina al jaren dood was en dat de opmerking dus een verwijzing naar de dood was. Iets waar je van de censuur niet over mocht schrijven.
Dubbele bodems van tijdgetuigen zullen ons steeds meer ontgaan. Net zoals het de censuur van ooit ontging. We moeten daarvoor waken en allerlei teksten uit het verleden met hen bespreken die de boodschappen nog wel begrijpen.
Af en toe moet het: Richard Hell. - En dan nog zo'n band die ik nooit zo goed plaatsen kan. - Dictators, Search and Destroy: Zelensky waarschuwt en dictator Poetin zegt de parade af. - Ooit bandleider van the Damned, toen jammer genoeg solo. En dan gaan anderen er met je wapenfeiten vandoor. En the Damned gaat door na zijn dood (mij zie je niet maar ik was er wel). - Maar wat doe je eraan? - Hier doe je ook niks aan. Maar is dit nu een lesbische klassieker? - En u mag kiezen deze of deze? - En dit is ook niet het orgineel: chocolade smelt niet in de hand wel om je pols. Het origineel is van the Kinks bedoeld voor the Animals. Belangrijk nummer voor Brian James en noemenswaardige covers door the Nomads en later the Damned (als eerbetoon aan Brian). - En tot morgen! Of nog niet genoeg?