Botox voor het Brein

Vorige week	Overzicht
Bij geen updates	Tekeningen

Week 21

Dinsdag 19 mei 2026

Oplossen is makkelijker dan doormodderen

Op weg naar Leiden kom ik hier altijd langs. En ik moet dan denken aan dat huisbezoek dat ik daar ooit moest afleggen bij dat alleraardigste Marokkaanse echtpaar met kind. Het kind had voortdurend last van bronchites, de moeder had uitgebreid in de keuken gestaan en Marokkaans gebak - waarvan je er maar een eet omdat daarna je tanden op elkaar geplakt zitten - gemaakt voor mij. Vaak is het een een gevolg van het ander: een slecht geïsoleerde woning wordt vochtig en koud, zeker door uitgebreid koken. Luchten is dan een aanbeveling aan dovemans oren: het is al zo koud en tochtig. Echter een vochtige woning is moeilijker warm te stoken dan een die met lucht gevuld is (water wordt nu eenmaal moeilijker warm dan lucht).

Maar in dit geval had ik al gemerkt dat luchten hier geen oplossing was, zeker met de ziekte van het kind: bij het betreden van het pand was me de intense uitlaatgassendamp van de belendende snelweg al opgevallen. Dit waren woningen om bermtoerisme te combineren met balkonië.
Ze hebben uiteindelijk op mijn advies een andere woning gekregen. De verhuurder is pas veel later overgegaan tot het gedeeltelijk van een tweede laag voorzien van andere daargelegen flats.

Mijn supermarkt vindt het blijkbaar niet hip om erg veel winkelkarretjes te hebben. Ik hecht aan die dingen. De meute sleurt maar met sleurmandjes zun boodschappen door andermans vuil aan de schoenen. Ik weiger voor wc-papier te moeten bukken, ik veracht die sleurmanden. Om het bukken iets minder diep te maken zet ik er dan een mandje in: dat klemt in de bovenkant van het karretje. Als ik de kans krijg zet ik er het liefst een stuk of zeven mandjes in, dat bespaart helemaal bukken. Dat mensen dan op een mandje moeten wachten laat mij koud, ik sta even zo vaak te wachten op een kar.

Maandag 18 mei 2026

Koffie van vroeger

Ik was in de stad en had zin in koffie, dus deed ik, voor mijn gevoel sinds jaren, weer eens In de Wildeman aan. Ik werd onthaald met een Long time, no see!, maar op een toon alsof ik er een maandje niet was geweest. Er werd oprecht geïnformeerd naar mijn welbevinden en mijn vaste stoel leek ook op mij gewacht te hebben. Ik keek rond met een zeker welbevinden, zoals men rondkijkt op een plek waar gelukkig alles hetzelfde is gebleven.
Ik blijf natuurlijk een bierliefhebber (ondanks dat ik het zelf al zestien jaar niet meer drink) en de bierkaart kon mijn goedkeuring wegdragen. Geen Nederlandse chemicaliën op tap, helaas wel wat Belgisch lawaai (dat het natuurlijk altijd goed doet bij Amerikanen, die voor the strongest gaan), wat modieuze IPA's, maar gelukkig nog steeds voldoende Duits edelvocht.
De koffie was goed en het voelde als het thuiskomen van de verloren zoon.